لژيونهاي پمپيوس از هيسپانيا

در اين زمان ، لژيونهاي پمپيوس از هيسپانيا بازگشتند و از طرف سنا دستور داده شد تا براي كمك به كراسوس به جنوب بروند. [41] در حالي كه كراسوس مي ترسيد كه آمدن پمپيوس براي او اعتبار تمام شود ، اسپارتاكوس بدون موفقيت تلاش كرد با كراسوس به توافق برسد. [42] هنگامي كه كراسوس امتناع كرد ، اسپارتاكوس و ارتش او استحكامات رومي را شكستند و با لژيونهاي كراسوس در تعقيب خود به سمت شبه جزيره بروتيم رفتند.

بازي انفجار

هنگامي كه لژيون ها موفق به گرفتن بخشي از شورشيان جدا شده از ارتش اصلي شدند ، [44] نظم و انضباط در بين نيروهاي اسپارتاكوس از بين رفت زيرا گروه هاي كوچك به طور مستقل به لژيون هاي در حال حمله حمله كردند. [45] اسپارتاكوس اكنون نيروهاي خود را برگرداند و تمام قدرت خود را براي تحمل لژيونها در آخرين موضع آورد ، كه در آن شورشيان به طور كامل منهدم شدند ، و اكثريت قريب به اتفاق آنها در ميدان جنگ كشته شدند. [46]
نبرد نهايي كه شكست فرضي Spartacus را در 71 سال قبل از ميلاد مسيح مشاهده كرد ، در قلمرو كنوني Senerchia در ساحل راست رودخانه Sele در منطقه اي كه شامل مرز Oliveto Citra تا Calabritto ، در نزديكي روستاي Quaglietta است ، رخ داد. ، در دره High Sele ، كه در آن زمان بخشي از لوكانيا بود. در اين منطقه ، از سال 1899 ، يافته هايي از زره پوشان و شمشيرهاي دوران روم يافت شده است.
پلوتارخ ، اپيان و فلوروس همه ادعا مي كنند كه اسپارتاكوس در طول جنگ كشته شده است ، اما اپيان همچنين گزارش مي دهد كه جسد او هرگز پيدا نشده است. [47] شش هزار بازمانده از شورش اسير شده توسط لشكرهاي كراسوس به صليب كشيده شدند و مسير Appian را از رم به كاپوا كشيدند. [48]
اهدافمورخان كلاسيك در مورد انگيزه هاي اسپارتاكوس اختلاف نظر داشتند. هيچ يك از اقدامات اسپارتاكوس آشكارا نشان نمي دهد كه هدف وي اصلاح جامعه روم يا از بين بردن برده داري بوده است.
پلوتارك مي نويسد كه اسپارتاكوس آرزو داشت كه از شمال به سيسالپين گال فرار كرده و افراد خود را به خانه هاي خود متفرق كند. [49] اگر واقعاً هدف او فرار از شبه جزيره ايتاليا بود ، مشخص نيست كه چرا اسپارتاكوس پس از شكست دادن لژيونهاي فرماندهي شده توسط كنسولهاي لوسيوس پوبليولا و گنئوس كلوديانوس ، كه به نيروي وي يك عبور صحيح از كوههاي آلپ بود ، به جنوب برگشت.
اپيان و فلوروس مي نويسند كه او قصد داشت به سمت خود رم راهپيمايي كند. [50] اپيان همچنين اظهار داشت كه بعداً اين هدف را رها كرد ، كه شايد انعكاسي از ترس رومي نبوده است.